Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

captain YOLO

η σιωπή των αμνών (ψευδοψυχανάλυση)

O Χάνιμπαλ Λέκτερ -μη υπαρκτό πρόσωπο, σπουδαίος όμως άντρας, ψυχίατρος στο επάγγελμα και απεχθής δολοφόνος (χόμπι φαντάζομαι), έκανε ψυχανάλυση στη Βαλτιμόρη (ω ναι, ήταν ένα όπλο του λέει κι ας μη μπορούσε να μοιραστεί τα panda με την θεραπευτική του σύμβουλο). Μετά ΌΤΑΝ «τον μάζεψαν» οι τσαπατσούλες του BFI («εγώ φτιάχνω σκύλα τα καλύτερα μπιφτέκια» ή κάτι παρόμοιο), προσπάθησαν πολλοί να τον «ψυχαναλύσουν», εκείνος όμως τους κορόιδευε και ζωγράφιζε τοπία σε ένα άδειο κελί. Τελικά μίλησε μόνο σε ένα ωραίο γκομενάκι και κάπως έτσι άρχισε...
μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει προσωπικά...
από αυτές που λες «δεν θέλω να τελειώσει»!

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

summer@com

 Είμαι πολύ ντεφορμέ για να γράψω, είπα να κάνω μια ηρωική έξοδο καλοκαιρινής αποχώρησης, αλλά το πιθανότερο είναι να είμαι αύριο πάλι εδώ και να χρωματίζω τις ασυναρτησίες μου, οπότε, να 'χαμε να λέγαμε...η αλήθεια είναι ότι με ενδιαφέρει πραγματικά η γνώμη ελάχιστων ανθρώπων, αυτών που ίσως «αντέχουν» ακόμα -τις ασυναρτησίες μου, παρεμβάλλοντας παράλληλα με «ταχυδακτυλουργική δεξιοτεχνία» την δική τους οπτική στην πραγματικότητα που βιώνω/νουμε. Κάποιων «αόρατων» ΕΔΏ, φίλων μου στα λοιπά πέριξ. Μια εξήγηση! Όσους έχω αγαπήσει ως εδώ στην Ζωή μου, τους έχω δεχτεί γι αυτό που πραγματικά είναι και όχι γι αυτό που θα ήθελα Εγώ να είναι. Τους υπόλοιπους τους δέχομαι φυσικά αλλά δεν μπορώ να τους εντάξω σ' αυτό που ο Μάξιμους ονομάζει «παιχνίδι». Αυτό που στην πορεία γίνεται παιχνίδι ΜΑΣ...ίσως γιατί δεν τους γνωρίζω. Οι καλές προθέσεις πάντως είναι σίγουρα ένα καλό εχέγγυο για αρχή, αλληλεγγύη νομίζω πως υπάρχει μεταξύ των παροικούντων της πραγματικότητας μου, έστω κι αν γίνεται λίγο απρόβλεπτη (που και που). Όπως και εδώ μέσα άλλωστε. Την μικρογραφία μας, όπως άλλοι αποκαλούν!
 Το θέμα μου όμως εδώ και τώρα δεν είναι ούτε αυτοί που γνωρίζω καλά, ούτε αυτοί που ΔΕΝ γνωρίζω καθόλου. Είναι οι υπόλοιποι. Μιλάω γι αυτούς που τους παρατηρώ και με «γοητεύουν» (έστω και επιπόλαια), με τις δυνατότητες τους. Τις δημιουργικές τους ικανότητες, τον παράξενο για μένα κόσμο τους, τον παράξενο ελκυστή τους και τα ταλιμπαν τους. Και όσους επίσης προσπάθησαν να με γνωρίσουν, ρώτησαν, «έμαθαν», ήρθαν στο φτωχικό μου, με διάβασαν και τα σχετικά. Είμαι σίγουρος πως δεν το έκαναν από «φόβο», καθένας θα είχε και τους λόγους του προφανώς. Εγώ το μόνο που θέλω να πω είναι ότι, τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως δείχνουν, σχεδόν ποτέ αλλά τέλος πιάτων...μπορεί τελικά αυτά που μας χωρίζουν να είναι ένα εγωπαθές τίποτα μπροστά σ' αυτά που μας ενώνουν (αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση για όλους όσους με διαβάζουν). Ισχύει για ελάχιστους, για να ακριβολογώ. Το «μαγαζί» δεν θα κλείσει, απλά συνέπεσε μια κυριολεκτική με μια μεταφορική δυστυχώς μετακόμιση. Και ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω τον «τρόμο» που γεννά η ελευθερία που βλέπω να έρχεται και με ανατριχιάζει, σαν ένεση σεροτονίνης και αδρεναλίνης μαζί...κάπου αργότερα, βιώνοντας την προσωπική σκατάθλιψη που μου ξημερώνει, ίσως πεταχτώ να ανακατέψω ΛΊΓΟ το καζάνι μας, που δικαίως βράζει!
ΥΓ: Ακούω την τηλεπάθεια του Πανταζή και φτιάχνομαι...τραγικό!

εισπνοές

«let's cook»
είπε αλλά μετά λιποθύμησε...

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

جهاد

μουτζαχεντίν με περτικαλί λάβαρα
Το δικαίωμα της γνώμης πάει πακέτο με το δικαίωμα της απόρριψης, Μέρφις και άνω σχώμεν τας καρδίας, αλλά που καιρός για μπρίο μου λες; Κλέβεις ένα χαμόγελο, σου κλέβουν ένα χαμόγελο, Αλλά, αντί να κελαηδούν τα πουλάκια, παιχνίδια κυριαρχίας δονούν την μολυσματική μας ατμόσφαιρα. Και η ροή συνεχίζεται αδέρφι μου, τι κι αν ματώσαμε κάποτε, πριν, τώρα...μειδιάζω με πίκρα και Αγάπη συνάμα...την αγάπη του δικού μου του Θεού, του σχιζοφρενή...και εσύ το ίδιο δεν κάνεις;