Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

βλέμματα που συναντιούνται...

 Έι, ψιτ, σε εσένα μιλάω! Εμείς δεν είμαστε παιδιά της κενωνιολογίας, εγώ προσωπικά δεν θέλω και να γίνω. Εμείς είμαστε παιδιά της ψυχολογίας και έχουμε δέκτες ανοιχτούς και μια ενσυναίσθηση που μας πληγώνει και μια συναισθηματική ωριμότητα που κάνει τον κόσμο να φαίνεται μικροσκοπικός, σαν λεωφορείο δίχως θέσεις, στάσεις και χειρολαβές, με σπασμένα φρένα...σε κοιτάζω να προσπαθείς να ισορροπήσεις στο συνωστισμό, έχω βγάλει τα γυαλιά του ηλίου και μου κάνεις σινιάλο πως κοιτάς βαθιά, μέσα στην καρδιά μου. Και μου δείχνεις πως φοβάσαι...
 Τα ξαναφορώ και οι καθρέφτες τους τώρα σου δείχνουν το μουτράκι σου. Σκύβεις το κεφάλι και μου ζητάς να μην τα βγάλω ποτέ ξανά. Σε καταλαβαίνω! Προτιμάς να κοιτάξεις το αναμαλλιασμένο σου προσωπάκι, παρά να βλέπεις μέσα στην ψυχή μου. Είναι τόσο θολό αυτό που φαίνεται άραγε; Η απορία μου με θυμώνει! Ευτυχώς, είμαι δίπλα στο παράθυρο, σου γυρνάω την πλάτη και κοιτάζω έξω...και σκέφτομαι γαλήνια, ξανά. Από την αρχή...
 Όχι! Η υπεροψία δεν είναι φόβος, είναι όμως ο καλύτερος αμυντικός μηχανισμός των φοβισμένων ανθρώπων. Γυρνάω το βλέμμα μου ξανά σε εσένα. Έχεις φύγει...κάποιος δίπλα μου χάνει την ισορροπία του, του δίνω τον ώμο μου να κρατηθεί. Πριν γράψω όλα αυτά, κρατήθηκα για λίγο κι εγώ επάνω σου, είναι η μυστική συμφωνία της διαδρομής...το χαμόγελο σου εκείνο, δύσκολα θα το ξεχάσω. Nevermind...κάπου τριγύρω είσαι, κάπου τρέχει ο λογισμός σου. Τι σημασία έχει το τώρα (?), όταν γνωρίζω και γνωρίζεις, πως θα είμαστε για πάντα ΕΔΏ, στο magic bus "εγκλωβισμένοι" ...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

εγώ, ο Τόλης και οι παστίλιες για τον πόνο του δίπλα (κονιορτοποιημένα και επιλογές)


θα κόψω για σένα
το 8άρι στα 2,
μιλάω σοβαρά,
μην το παίρνεις
γι αστείο,
μπορώ να το κάνω
κι ας φαίνεται τρέλλα,
Έλλλα...




 Νομίζω πως είναι λίγο νωρίς για «έρευνες» απ' τη βίκυ, ούτε πρόκειται να πάρω θέση, στην τελική κανένα φάρμακο δεν είναι πανάκεια, προς αποκατάσταση της αλήθειας όμως, το «υπό εξαφάνιση», «άκρως εθιστικό», «φτηνό» φάρμακο μας, υπάρχει σε 6 μονάδες της Αθήνας και 3 της Θεσσαλονίκης. Με την εγγραφή στα κεντρικά του οργανισμού, μπορεί ο καθένας να το δηλώσει σε αποκλειστικότητα, «χαρίζοντας» πρακτικά τη θέση του στη βουπρενορφίνη (όταν αυτή έρθει), μέχρι να ανοίξει μια θέση στις 9 μονάδες που χορηγούν ΚΑΙ μεθαδόνη (από τις 54 στο σύνολο).
 Παίρνει σαφώς περισσότερο χρόνο (η λίστα της ντροπής καλά κρατεί), δεν μπορείς να πάρεις φιλοξενία πουθενά στην επαρχία (σε μελλοντική φάση αν θελήσεις να μετακινηθείς), απαιτεί καθημερινή πειθαρχία/παρουσία, μέχρι τουλάχιστον τη φάση του take home, στην οποία ορισμένοι θεραπευόμενοι δεν θα περάσουν ΔΥΣΤΥΧΏΣ ποτέ (λόγω παράλληλης χρήσης), άρα κατά συνέπεια θα ταλαιπωρούνται σε καθημερινή βάση για χροόνια, ΌΜΩΣ, όποιος/α θέλει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ, μπορεί να διεκδικήσει μια θέση στο φάρμακο, ΆΜΕΣΑ, εφόσον μπορεί να μετακινηθεί καθημερινά (αρχικά έστω) σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη.
 Κάποτε το έκανα, διάλεξα δηλαδή την καθημερινή ανηφόρα του βουνού ενώ η αρχική μου «θέση» ήταν 5 λεπτά περπάτημα από το σπίτι μου, 3 φορές την βδομάδα (στο αρχικό στάδιο). Περιττό να πω ότι όταν έδωσαν σε μένα παρουσία 2 (ίσως κ 3) φορές την βδομάδα (λόγω ατομικού θεραπευτικού έπαιζαν οι μέρες μου), είχα ήδη κάνει βήματα, με αποτέλεσμα να εισπράξω την πρώτη μου «κατάκτηση». Αυτή, που οι 9/10 είχαν με το καλημέρα σας, από το τυποποιηµένο καταστατικό του οργανισμού, που αφορά τη χορήγηση στο «χάπι».
 Η επιλογή μου η ανηφορική με έφτασε στο σημείο να έχω αυτό που πραγματικά χρειάζομαι και μου ταιριάζει ώστε να απέχω συνειδητά για χρόνια. Όχι η εύκολη λύση. Και όπως είπε πολύ σωστά κάποια επισκέπτρια (με αξιώματα αλλού), ιδρώσαμε να χαρούμε την "ορθότητα" μιας επιλογής που κάποιους από εμάς μας έδωσε πολλά, ενώ κάποιοι άλλοι βρίσκονται τη στιγμή αυτή στο δρόμο, περιμένοντας εναγωνίως να εισαχθούν, ώστε να γίνουν ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ θεραπευόμενοι του ΟΚΑΝΑ και πιθανότατα να αλλάξει ΆΜΕΣΑ η ποιότητα της ζωής τους, σε κάθε επίπεδο...και εδώ μιλάω γενικά για την υποκατάσταση, ανεξαρτήτως επιλογής φαρμάκου!

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014